Ogród Podzamkowy został założony w 1509 roku i na przestrzeni kilku stuleci rozrósł się do imponującej powierzchni 53 hektarów. Od samego początku zmieniały się jego charakter i wygląd. Z ogrodu warzywnego i owocowego został w XVII wieku przekształcony w ogród barokowy. W XIX wieku przybrał formę stylowego parku krajobrazowego, a obecnie rośnie tu ponad 200 gatunków rzadkich drzew pochodzących z różnych części Europy, Ameryki i Azji.
Początki kształtowania kromieryskiego Ogrodu Podzamkowego sięgają schyłku średniowiecza i wczesnego renesansu, kiedy za episkopatów biskupów ołomunieckich Stanisława Thurza, a później Wilhelma Prusinovskiego i Stanisława Pawłowskiego, przy zamku powstał nie tylko typowy dla tamtych czasów ogród użytkowy, lecz także niewielka zwierzyniec do hodowli zwierzyny płowej oraz ogród ozdobny z kilkoma elementami wodnymi i szeregiem bogato uformowanych rabat kwiatowych.
Sławny okres rozkwitu i stopniowej rozbudowy ogrodu nastąpił dopiero wraz z objęciem biskupiego tronu przez wykształconego i kulturalnego Karola z Liechtensteinu-Castelcorna w drugiej połowie XVII wieku. Nowy biskup przybył do miasta silnie dotkniętego skutkami wojny trzydziestoletniej, a mimo to – obok wielu innych rozległych przedsięwzięć budowlanych – skupił się na stworzeniu dwóch ogrodów ozdobnych: Libosadu (Ogrodu Kwiatowego) oraz Ogrodu Podzamkowego.
Rok 1777 był dla archidiecezji ołomunieckiej momentem przełomowym. Biskupstwo zostało podniesione do rangi arcybiskupstwa, a pierwszym arcybiskupem został Antonín Theodor Colloredo-Waldsee. W środowisku kromieryskim zaznaczył się on przede wszystkim oryginalną przebudową Ogrodu Podzamkowego, w której połączono formalny rokokowy parter z naturalnie komponowanym parkiem oraz licznymi, osobliwymi elementami architektonicznymi – w stylu greckim, chińskim, tureckim, pacyficznym i innych. Nowy ogród powstawał przez około dziesięć lat (1790–1800).
